Насi з сабой

Вітаю.
Я доўга чакала, што хто-небудзь напіша кнігу пра мяне і такіх, як я, – і каб ад яе хацелася жыць, а не памерці.

Але я такой не сустрэла. І напісала яе сама. За гады працы ў медыя і палітыцы я стварыла
і адрэдагавала тысячы тэкстаў, але хоць гэты – мастацкі, ён больш сумленны за многія іншыя. Здаецца, гэта называюць аўтафікшн. Якая іронія: ва ўмовах цэнзуры выдумка можа стаць адзіным спосабам распавядаць праўду.

У вас у руках плэйліст з дванаццацi з паловай апавяданняў. Камiчных, iрваных, эмігранцкіх, шалёных, фемінных – пісаць іх стала маёй тэрапіяй, пошукам новых сэнсаў замест тых, што вычарпалі сябе.

Можа, вы знойдзеце тут катарсіс ці раздражненне. Або адчуеце штосьці целам, а не галавой. Адкуль мне ведаць, навошта вы чытаеце кніжкі!

Але раз вы ўжо глядзіце на гэтую вокладку, прашытую маёй скурай, – чаму б вам не запусціць мяне пад сваю?